Jak trudna jest wspinaczka na Piton des Neiges

Regularnie dostaję od czytelników planujących tygodniowy pobyt tu to samo pytanie, zwykle w formie “czy Piton des Neiges to ten trudny, czy ten łatwy”. Uczciwa odpowiedź jest taka, że nie jest trudny w sensie technicznym — nie ma liny, nie ma eksponowanej półki, przez którą trzeba by cię prowadzić. Jest trudny w taki sposób, w jaki trudna jest długa, wysokogórska, niewyspana nocna wędrówka, a to bywa niedoceniane bardziej niż jakikolwiek klif.

Na czym naprawdę polega ta wspinaczka

Piton des Neiges to wygasły wulkan na wysokości 3070 m, najwyższy punkt Oceanu Indyjskiego, wznoszący się nad Cilaos w centrum wyspy. Standardowa trasa zaczyna się w samym Cilaos, prowadzi przez las i zarośla do gîte Caverne Dufour na wysokości około 2500 m, a stamtąd następuje nocne podejście, by dotrzeć na szczyt na wschód słońca.

Pierwszy dzień, z Cilaos do gîte, to około 5 do 6 godzin równomiernego marszu z przewyższeniem około 1000 m. Nie jest to technicznie trudne, ale jest długie, a ostatni odcinek przez zarośla i wulkaniczne skały jest wystawiony na słońce, z niewielką ilością cienia. Większość wędrowców dociera do gîte zmęczona, ale nie wykończona.

Drugi odcinek to ta część, która zmienia ocenę trudności. Wyrusza się z gîte około 3 lub 4 rano, w ciemności, z czołówkami, aby pokonać ostatnie około 500 m podejścia po skalistym, miejscami wymagającym użycia rąk terenie. Zajmuje to 2 do 3 godzin, w zależności od kondycji i tego, jak zatłoczony jest szlak danego ranka, bo to popularna wycieczka na wschód słońca i nie będziesz tam sam. Na szczycie, jeśli niebo dopisze, czeka wschód słońca nad pozostałymi cyrkami wyspy, a przy naprawdę czystym poranku widok sięgający w stronę Piton de la Fournaise po drugiej stronie wyspy. Potem schodzi się tą samą trasą, aż z powrotem do Cilaos, co w sumie składa się na bardzo długie dwa dni.

Dlaczego wysokość i zimno liczą się bardziej niż teren

Reunion leży w strefie tropikalnej, więc łatwo spakować się na plażę i zapomnieć, że 3070 m to naprawdę wysoko. Temperatury na szczycie przed świtem, zwłaszcza w czasie australskiej zimy od maja do października, regularnie oscylują blisko 0°C, czasem niżej z uwzględnieniem wiatru. Wysokogórska rzeczywistość Reunion jest taka, że ludzie naprawdę przychodzą nieodpowiednio ubrani i jest to autentycznie męczące, nie tylko niewygodne. Porządna warstwa ocieplająca, czapka, rękawiczki i kurtka wiatroszczelna nie są tu dodatkiem opcjonalnym — zobacz, co pakować na wysokogórskie wyprawy w co spakować na Reunion.

Wysokość wpływa również na niektórych wędrowców bardziej niż sam dystans. To nie jest na tyle wysoko, by u większości wywołać poważną chorobę wysokościową, ale bóle głowy i niezwykłe zmęczenie na ostatnich kilkuset metrach są częste, zwłaszcza jeśli źle spało się w gîte poprzedniej nocy, co dotyczy większości osób.

Gîte Caverne Dufour: zarezerwuj albo nie idź

To detal, który zaskakuje najwięcej czytelników. Gîte Caverne Dufour ma ograniczoną liczbę miejsc noclegowych i w sezonie wędrówkowym zapełnia się z tygodniowym wyprzedzeniem. Na tej konkretnej trasie nie ma alternatywy w postaci biwakowania, a próbowanie zdobycia szczytu i powrotu z Cilaos w jeden bardzo długi dzień, bez noclegu, jest możliwe dla silnych wędrowców, ale oznacza rezygnację ze wschodu słońca, który dla większości przybyłych jest całym sensem tej wyprawy. Jeśli wpisujesz to w dłuższą podróż, sprawdź co robić w Cilaos albo jednodniową wycieczkę do Cilaos z Saint-Gilles, by dowiedzieć się, jak połączyć to z resztą cyrku, i zarezerwuj gîte w chwili, gdy tylko ustalisz daty.

Piton des Neiges to nie Piton de la Fournaise

Muszę to wyjaśnić, bo te dwie nazwy stale się myli, co zrozumiałe, skoro brzmią podobnie i obie dominują na każdej liście rzeczy do zrobienia na wyspie. Piton des Neiges, na wysokości 3070 m nad Cilaos, to wygasły wulkan i długi wędrówkowy szczyt. Piton de la Fournaise, na wysokości 2632 m, to jeden z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie, osiągany z zupełnie innej strony wyspy przez Plaine des Sables i Pas de Bellecombe. Nie są połączone szlakiem, nie są wymiennymi wycieczkami jednodniowymi, a dostęp, sprzęt i profil ryzyka są różne. Jeśli chodzi ci o aktywny wulkan i jego krater, to temat omówiony osobno w przewodniku wycieczki na wulkan Piton de la Fournaise oraz na stronie jednodniowa wycieczka na Piton de la Fournaise z Saint-Gilles, nie tutaj.

Kto powinien się tego podjąć, a kto powinien odpuścić

Jeśli regularnie chodzisz po górach w domu, czujesz się komfortowo na szlaku w ciemności z czołówką i potrafisz sprostać dwóm długim dniom pod rząd, jest to jak najbardziej osiągalne bez przewodnika, choć warto rozważyć przewodnika, jeśli masz wątpliwości co do nawigacji na podejściu pod szczyt. Jeśli nie jesteś regularnym wędrowcem albo masz mało czasu i próbujesz wcisnąć to obok Mafate lub trzech cyrków w cztery dni, bądź szczery co do tego, co realnie jesteś w stanie zrobić — to jedna z bardziej wymagających pozycji na każdej liście najlepszych wędrówek na Reunion, a nie rozgrzewka.

Dla czytelników, którzy chcą widoku ze szczytu bez nocnej wspinaczki, istnieje prawdziwa alternatywa: zobaczenie Piton des Neiges i okolicznych cyrków z powietrza. Lot ULM z Saint-Paul nad Cirque de Mafate i Piton Maïdo daje poczucie skali tych gór w niecałą godzinę, a lot mikrolotem nad wyspą obejmuje większy obszar, jeśli zależy ci na szerszym obrazie, a nie na samym szczycie. Żaden z nich nie zastąpi stania na wysokości 3070 m o wschodzie słońca, ale oba są uczciwymi opcjami, jeśli dwudniowa wędrówka nie pasuje do twojej podróży albo do twoich kolan.

Jak dobrać odpowiedni moment

Celuj w australską zimę, od maja do października, kiedy szlaki są bardziej suche, a niebo o świcie częściej jest czyste. Sprawdź aktualny stan szlaków u ONF, zanim się zdecydujesz, ponieważ ulewny deszcz w cyrkach może zamknąć odcinki bez większego uprzedzenia. Jeśli twoje okno podróży wypada poza tym sezonem, przeczytaj pogodę na Reunion według miesięcy przed rezerwacją gîte, i zobacz najczęstsze błędy podróżników na Reunion, by poznać inne szczegóły planowania, które zaskakują początkujących wędrowców, w tym sam dojazd do Cilaos, który jest osobnym sprawdzianem — napisałem osobno o drodze do Cilaos i jej około 400 zakrętach, jeśli jedziesz tam sam.

Jeśli wieloryby są też częścią twojej podróży, okres od czerwca do października pokrywa się z sezonem wędrówkowym, a wycieczka na obserwację delfinów i wielorybów z Saint-Gilles dobrze komponuje się z dniem odpoczynku po zejściu z Cilaos.

Uczciwy werdykt

Piton des Neiges to nie wspinaczka techniczna, ale długa, zimna, wysokogórska trasa, która wymaga zarezerwowanego łóżka, prawdziwego sprzętu i dwóch wymagających dni zamiast jednego łatwego. Nie doceniając zimna albo pomijając rezerwację gîte, ryzykujesz ciężką noc. Uszanuj te dwie sprawy, a to jedna z najbardziej satysfakcjonujących wędrówek na wyspie.